Oranitxe, izugarrizko ekaitza ari du, kanpoan. Terrazatik nabaritzen dut, hezetasuna, zarata, tximisten distira eta trumoien hotsa. Beti izan ditut gustoko. Iaz, udan, horien atzean ibili nintzan zenbaitetan.
J'adore la pluie Naturaren geldiezina den ahalmena. Atzo bertan ateratakoa, sakelekoekin, izandako laztanekin gogoratuz
Ez da batere arrunta honako nere blogean inori zuzendutako eskutitza jartzea. Baina, bai, zuretzat, Moniquentzat zuzendutako zerbait idazteko gogoa, ala beharra, neukan duela egun batzuk.
Gure artean gertatutakoa politta izan da oso. Neri zu bezalako pertsona ezagutzea asko gustatu zait, eta zoragarri izan da elkarrekin bizi izandakoa bizi izatea. Zergatik ez dut beste urratsik eman? Ba, egia esanda, erratea ez da erreza, baina intuzioak esan dit ezetz. Eta kasu egin diot, oker ala zuzen. Luzatzeak korapiloa handituko zuelakoan nengoen, eta horrexegatik nahiago izan dut gure artekoa etetea. Hemen, tartean, Iruñealdean egon da beste pertsona bat, fletxazoa eman didana... ez dakit aurrera aterako den ala ez, baina hortan intuizioak erraten dit baietz, dena eman behar dudala... korapilo hutsa da niretzat, baina bizitza erraza ez da, ezta? Larunbata 4 hurbiltzen da, eta hurbiltze horrek gogoarazten dit gure arteko bigarren ber-elkartze egun hortan gertatzekoa zela. Ni Hernanin egonen naiz, Jorge eta Izaskunekin (el trio calavera), mundutik at, parrandan, baina gogoan izanen zaitut, pertsona berezi-berezia zarelako. Ziur laister donostira joanen naizela, eta, gogoa baduzu, paseo luzea emateko aukera izanen dugu. Zuk lortu duzu haizeen orratzaren neukan gogoeta aldatzea, betiko zurea izanen da leku magiko hori. Donostiara joanen naizen bakoitzean, zahartzaroan ere, musu, besarkada eta laztan horiek etorriko zaizkit burura, bihotzera eta gorputzara.